Wielerkampioen Larissa Klaassen wil in LA medaille op de judomat

Bijna vier jaar zocht Larissa Klaassen (32) naar een nieuwe partner op de tandem. Toen die niet werd gevonden, zei de paralympisch kampioen met pijn in haar hart de wielersport vaarwel. Nu wil ze in Los Angeles als judoka strijden om de medailles.

“Het was de beste match ooit.” Larissa Klaassen is nog steeds razend-enthousiast over haar voormalige fietspartner Imke Brommer. “We waren dikke vriendinnen en het klikte op alle fronten. Wij konden alles tegen elkaar zeggen.”

De twee vormden sinds 2018 een duo op de tandem. Imke voorop als piloot, Larissa, sinds haar geboorte kampend met een zicht van minder dan één procent, achterop als stoker. “De samenwerking was zo anders dan bij andere partners. Al zou ik daarna nog twintig piloten hebben gehad, ik denk dat ik nooit meer zo’n goede zou hebben als Imke.”

Toch ging het ook met Imke en Larissa niet altijd over rozen. In 2019 kwamen ze hard ten val op de baan in Gent. Maar twee jaar later op de Paralympische Spelen viel alles op zijn plek en won het duo goud op de kilometer tijdrit. “Tokio was magisch”, blikt Larissa terug. “Het uitstel van de Spelen vanwege covid heeft wel in ons voordeel gewerkt. Wij hadden die extra tijd na die val wel even nodig. Het moest kennelijk zo zijn.”

Jorien ter Mors

Na de Spelen in Japan kreeg Imke een goede baan aangeboden en hield ze het fietsen voor gezien. “Je gunt elkaar de wereld, dus ik ga niet zeggen dat ze op de tandem moet blijven”, aldus Larissa. “De aanloop naar Tokio was ook best wel pittig door die val. Bovendien: als je goud hebt gewonnen op de Spelen, is het enige waarvoor je dan nog doorgaat een wereldrecord of nog een keer goud. Dus het was ook wel oké zo.”

Larissa moest op zoek naar een nieuwe piloot. Het werd een vergeefse zoektocht. Binnen het baanwielrennen was er geen geschikte kandidaat. Bij andere bonden waren er evenmin sporters die de overstap naar het fietsen wilden of konden maken.

Larissa probeerde het zelfs een blauwe maandag met olympisch schaatskampioen Jorien ter Mors, maar ook dat werd geen match. “Waarschijnlijk waren we allebei te dominant”, lacht Larissa. “Zij was gestopt met shorttrack en langebaanschaatsen omdat ze veel blessures had. Uiteindelijk bleek het baanwielrennen te belastend te zijn voor haar knie. Dus dat avontuur hield al heel snel op.”

Hard om te accepteren

Naarmate de vondst van een nieuwe partner steeds langer uitbleef, verdwenen ook de Paralympische Spelen van 2024 uit beeld. “Ik vond het lastig om Parijs te volgen”, zegt Larissa daarover. “Dat is wel een moment dat je beseft: Oh shit, ik mis hier nu de Spelen. Terwijl ik na Tokio heel graag door had gewild naar Parijs. Dat is wel heel zuur.”

“Ergens weet je het ook. Je zit niet alleen op de tandem. En dat je het samen kan doen, maakt het ook zo mooi. Maar het maakt je ook heel erg afhankelijk. Als jouw partner stopt, dan houdt het voor jou ongewild ook even op. Dan kan je nog zo hard trainen en je best doen om verder te gaan, maar als er geen tweede vrouw komt om de tandem compleet te maken, dan wordt het ‘m gewoon niet. En dat is best wel hard om te accepteren.”

“Ik vond het best wel een lastige tijd, maar ik laat mijn kop niet hangen. Ik wilde nog zo graag en dacht: linksom of rechtsom, er komt een weg.”

Grasmaaier

“Ik ben dagvoorzitter, spreker, zzp’er, ik geef trainingen; hartstikke mooi, maar daarin vind ik niet die spark die ik ook in de topsport vind. Ik miste een stukje van mezelf. Je leeft als topsporter superintens: als je naar een toernooi toewerkt, vraag je heel veel van jezelf. Ergens helemaal voor gaan. Dat vind ik niet in alles wat ik verder doe.”

Ze overwoog haar carrière voort te zetten als dressuuramazone. Maar die discipline is bij TeamNL al sterk bezet. Bovendien bleek het paard dat ze met de hulp van een kennis had gekocht, ondanks alle veterinaire keuringen medisch niet in orde. “Die staat nu als een hele dure grasmaaier in het weiland”, aldus Larissa.

De gouden tip kreeg ze uiteindelijk van Nico Waerts, haar trainer bij StayFit op Texel, de sportschool waar Larissa tijdens haar wielercarrière regelmatig kwam. In 2013 had ze daar ook al eens heel kort aan judo gedaan. Waerts opperde waarom ze het niet eens als judoka probeerde. Nog diezelfde dag trok ze een judopak aan. Larissa: “Toen de kans er kwam in het judo dacht ik gelijk: nog tweeënhalf jaar tot de Spelen, volle bak ervoor gaan. Ik denk dat ik het nodig had dat iemand het even heel concreet vroeg.”

Turnen

Toen ze daarna haar fietsen ophaalde uit Omnisport, de wielerbaan in Apeldoorn, moest ze wel even een traantje laten. “Het deed me meer dan ik dacht. Het voelde als een afscheid. Ik wist dat ik daar niet meer terug zou komen als wielrenner.”

Sinds december 2025 leeft Larissa het leven van een judoka. Ze hoopt in Los Angeles mee te doen aan de Paralympische Spelen. De dag waarop haar gewichtsklasse op het programma staat, 26 augustus 2028, staat al roodomrand in haar agenda. Een bijzondere datum voor haar, want op 26 augustus 2021 won ze de gouden medaille in Tokio.

Om op diezelfde datum opnieuw op het podium te staan, is haar droom. Maar Larissa beseft heel goed dat een medaille in tweeënhalf jaar een ambitieuze doelstelling is. “Ik zeg altijd gekscherend: de topsport ken ik van binnen en buiten. Ik moet alleen nog even goed leren judoën.”

Daarbij heeft ze er veel profijt van dat ze haar hele leven andere sporten heeft beoefend. Zo is de explosiviteit en snelheid die ze meenam uit het wielrennen, een groot voordeel in het soms wat trage parajudo. Door het turnen, dat ze in haar jeugd heeft gedaan, is ze lenig en weet ze hoe ze haar lichaam moet bewegen. “Verder ben ik mega-analytisch”, vult ze aan. “Daardoor ben ik veel bezig met de theorie erachter: wat moet je doen als je tegenstander een bepaalde actie inzet. Dat helpt mij heel erg bij het judoën.”

Internationaal debuut

Vanuit de judowereld kreeg Larissa vanaf het begin alle medewerking. Ze traint mee met de nationale selectie van bondscoach Daniëlle Vriezema en heeft haar internationale debuut inmiddels gemaakt. In juli werd ze vijfde op de grand prix in São Paulo. In augustus won ze brons op de EK in Heidelberg. Het leverde haar meteen de eerste kwalificatiepunten op voor de Spelen. “Ik was mega-zenuwachtig”, vertelt ze over die laatste wedstrijd. “Die partij om het brons versloeg ik een oud-wereldkampioen. Ik realiseerde me dat het de eerste internationale medaille was die ik echt helemaal alleen heb gehaald.”

Dat vindt ze misschien wel het mooiste aan haar nieuwe sport: op de mat ben je helemaal op jezelf aangewezen. Larissa: “Als je op de fiets niet meer kan en je voelt dat je partner zo haar best doet, dan denk je: ik kan het niet maken om het nu wat rustiger aan te doen. Maar op het moment dat je daar op die mat staat, komt het echt aan op jezelf. Alles moet daar samenkomen, fysiek en mentaal. Natuurlijk is Daniëlle aan het coachen tijdens de wedstrijd, maar je bent uiteindelijk zelf degene die het daar moet doen.”