Stan ontdekte boccia. Nu wil hij weten hoe ver hij kan komen.
Voetbal was jarenlang vanzelfsprekend voor Stan. Ook nadat hij op zijn vijfde hoorde dat hij een spierziekte had, bleef hij gewoon meespelen. Tot hij merkte dat de andere kinderen harder konden rennen dan hij en voetballen steeds moeilijker werd.
Toen voelde Stan zich geen sporter meer
Op zijn elfde stopte hij. Daarmee raakte hij meer kwijt dan zijn sport. Langzaam zag hij zichzelf niet meer als sporter, maar vooral als iemand met een spierziekte.
Twee jaar geleden begon zijn vader opnieuw over sport. Stan zag er eerlijk gezegd weinig in. Wat viel er voor hem nog te sporten? Toch meldde hij zich aan voor de Paralympische Talentdag van TeamNL. Daar pakte hij voor het eerst een bocciabal vast. “Ik voelde me gelijk weer een echte sporter.”
Een nieuwe droom
Bij die ene keer bleef het niet. Stan ging trainen. Eerst om de sport te leren, daarna steeds fanatieker. Inmiddels traint hij bijna elke dag, speelt hij zoveel mogelijk wedstrijden en is boccia een groot deel van zijn leven geworden. En hij wil verder. Beter worden. Meer wedstrijden spelen. Ontdekken hoe ver hij kan komen. Nu droomt hij zelfs hardop van de Paralympische Spelen.
Zijn spierziekte is er nog steeds. Maar waar die lange tijd bepaalde hoe Stan zichzelf zag, ziet hij zichzelf nu weer zoals hij dat het liefst doet. Als sporter.
Ik voelde me gelijk weer een echte sporter.
Beginnen is winnen
Een eerste stap. Een nieuw doel. Of gewoon weer in beweging komen. Sport begint voor iedereen ergens. TeamNL gelooft in de kracht van die eerste stap. En in iedereen die hem zet.
