Claire Petit: ‘Soms balend, soms huilend, maar ik dééd het wel’

Claire (21) is een ‘éénbener’, zoals ze zelf zegt. Ze is de enige TeamNL’er die staand, op één ski, de bergen af racet. Ook straks op de Paralympische Spelen in Milaan Cortina. Van de binnenbocht naar de buitenbocht: alles doet ze op haar linkerbeen. “Veel mensen vinden het impressive wat ik doe, maar ik heb er hard voor moeten trainen.” Zelf ziet ze haar talent vooral op een heel ander vlak liggen.

Een wedstrijdje leg press in de gym? Van veel vrouwen met twee benen zou ze met gemak winnen. Ze moet lachen om het idee. “Ik heb dat nooit gedaan hoor. Maar het klopt, mijn been is sterk ontwikkeld. Hoewel skiën een heel technische sport is, komt er op één been ontzettend veel kracht bij kijken.”

“Buiten de sport draag ik ook een prothese, maar niet bij alles. Op momenten waarop anderen hun schoenen niet nodig hebben, zoals bij het douchen, laat ik hem ook af. Ik ben geboren met een te kort rechterbeen en ben dus mijn hele leven gewend om op één been te staan. Mijn balanspunt zit ook op dat been. Als kind heb ik wel geprobeerd met een prothese te skiën, maar dat lukte niet.”

Gebroken sleutelbeen

Claire uit Capelle aan den IJssel wist zich ruim voor de Paralympische Spelen in maart 2026 in Milaan te kwalificeren. Dat haalt de druk wat af van de wereldbekers die ze nu nog rijdt: het ticket voor Milaan Cortina is binnen. Ze vertelt erover nadat ze net een tegenvallende race heeft gehad. “Technisch was ik niet sterk genoeg. Daar baal ik wel een beetje van. Maar ik weet ook wat ik wél kan en waar mijn verbeterpunten liggen.”

Heel anders was het vier jaar geleden, toen ze zich nog moest kwalificeren voor de Spelen in Beijing. Drie weken voor de Spelen was ze nog niet geplaatst, maar maakte ze nog wel kans. “Toen viel ik in de allerlaatste race bij het één-na-laatste poortje. Ik brak mijn sleutelbeen. Weg Spelen.”

Het was zuur, vertelt ze. “Ik was net 18 en zou vooral voor de ervaring gaan, niet per se voor een medaille. Dat maakt het nu wel anders.” Claire rijdt inmiddels bij World Cups mee in de top. “Toen ik voor Beijing zo kort van tevoren uitviel, was dat niet makkelijk. We zijn een klein, hecht team. Ik en de andere paralympische skiërs werkten met z’n allen naar die Spelen toe. En toen lag ik er in één klap uit, terwijl zij doorgingen.”

Huilend

Claire ging niet met een deken over haar hoofd thuis in bed liggen balen. Nee, ze besloot ondanks de breuk gewoon… op wintersport te gaan. “Dat is toch wat ik het leukst vind.”

Daarna brak een wat eenzamere periode aan. Terwijl haar teamgenoten bijkwamen van de Spelen en in de zomer op vakantie gingen, werkte Claire in haar eentje de krachttrainingen op Papendal af. “Soms balend, met veel tegenzin, chagrijnig, soms huilend, maar ik deed het wel. Ik denk dat dát mij kenmerkt. Ik sta er altijd. Ik ben altijd een doorzetter geweest. Je revalidatie moet je zelf doen. Niemand gaat dat voor je oplossen. Ik heb altijd de discipline kunnen opbrengen om toch weer die oefeningen te doen, om toch weer te trainen. Ik denk dat tegenslagen je sterker kunnen maken.”

Meer vertrouwen

Toch hakten de blessures erin. Eerder had ze al eens haar schouder uit de kom en brak ze bij een val haar been. “Nadat ik de Spelen had gemist, merkte ik dat ik soms het vertrouwen in mijn lichaam kwijt was. Ik had het idee dat ik steeds drie stappen terug deed, terwijl mijn concurrenten bleven doorgroeien.”

“Maar sinds twee jaar ben ik blessurevrij en maak ik zelf grote stappen. Ik ben fysiek sterker geworden en heb meer vertrouwen gekregen in het proces, in de lijnen die de coaches hebben uitgezet. Tijdens wedstrijden en videoanalyses zie ik hoeveel beter het nu gaat. Ik denk dat ik op dit moment op mijn sterkst ben. Ook mentaal.”

Ploeggenoten

Ook binnen het Nederlandse skiteam voelt ze zich sterk, al neemt ze daar een bijzondere positie in. “Ik ben de enige staande skiër en concurreer dus niet met ploeggenoten, zoals de jongens in ons team die allemaal in dezelfde zitski-klasse uitkomen. Zij hebben onderling meer competitie. Voor mij is dat anders. Ik ben ook jonger, een meid, maar ik vind die verschillen juist leuk. We kennen elkaar heel goed. We zijn dan ook bijna 22 weken per jaar samen in het buitenland voor trainingen en wedstrijden.”

'Van-alles-en-nog-wat-klasse'

Claire komt niet alleen uit tegen sporters die net als zij op één been skiën. “Ik zit in een ‘van-alles-en-nog-wat’-klasse. Sommigen hebben een hoge beenamputatie, anderen een onderbeenprothese. Weer anderen missen een arm, of twee.”

“Er is een factorsysteem waarbij het effect van de handicap op de prestatie tegen elkaar wordt afgewogen. Zo kom je tot een aangepaste eindtijd en blijft het een competitieve discipline. Ik zie ook wel eens anderen die net als ik op één been skiën, en dan vind ik het interessant om te zien welke techniek zij gebruiken en waar zij hun balanspunt hebben. Maar die variatie in de klasse vind ik juist leuk.”

Sneeuw

Voor de Spelen in Milaan Cortina duimt ze voor goede sneeuw. “In deze sport ben je niet alleen afhankelijk van jezelf. Een prestatie hangt af van veel omstandigheden: de sneeuw, de piste, de wax, het licht, de zon, de temperatuur. Voor mij is rond het nulpunt ideaal, dan heb je goede sneeuw. Als het tijdens de Olympische Spelen koud genoeg is geweest, helpt dat ook voor ons paralympiërs, die twee weken later van start gaan. Bij hogere temperaturen wordt er veel zout gebruikt om de sneeuw vast te houden, maar dan ontstaan er sneeuwballetjes. Dat noemen we ‘doodgezouten’ sneeuw. Dat skiet niet lekker. Maar ik heb vertrouwen in mezelf. Ik heb echt kans op het podium.”