Jeff Tesselaar: “Lengte is een voordeel, zolang je het kunt controleren”

Meerkamper Jeff Tesselaar kampte jarenlang met een stotterprobleem. Het belemmerde hem op school en in de sport. Tot hij op zijn twintigste besloot daar iets tegen te doen.

Jeff Tesselaar geldt als een groot talent op de meerkamp. Vorig jaar won de Noord-Hollander zilver tijdens het Europees kampioenschap onder 23. Op de EK indoor voor senioren in Apeldoorn werd hij zevende. En passant veroverde hij ook de Nederlandse titel bij het verspringen. Maar dat is niet zijn favoriete onderdeel. “Ik vind het allemaal leuk”, zegt hij. “Daarom ben ik ooit gaan meerkampen. Maar als je vraagt wat ik écht het leukste vind, dan neig ik toch naar de looponderdelen.”

Usain Bolt

Met zijn 2,03 meter is Jeff een opvallende verschijning in de atletiekselectie van TeamNL. Voor de meerkamp komt zijn postuur goed van pas, vindt hij. “Lengte is een voordeel zolang je het kunt controleren. Als je je lange lijf niet kunt beheersen, heb je er alleen maar nadeel van.”

“Ga de onderdelen maar na: bij het lopen maak je lange passen; lange halen, gauw thuis. Neem Usain Bolt: waarom was hij zo snel? Hij maakte over honderd meter één of twee passen minder dan zijn concurrenten. Dat scheelt tijd. Bij het hoog- en verspringen is het ook gunstig, want het zwaartepunt van je lichaam ligt hoger. Bij de werpnummers heb je een langere reach, dat is ook een voordeel.”

Enige uitzondering is het polsstokhoogspringen. “Het duurt langer voor je je lijf ondersteboven hebt gekeerd, wat je ‘inrollen’ noemt. Maar als je het goed onder controle hebt, dan kan je als langer persoon je polsstok hoger vasthouden en dan ‘schiet’ je uiteindelijk hoger weg. Maar er gaan veel jaren overheen voor je dat helemaal beheerst. Ik ben nu 22 en merk dat ik nog steeds progressie maak.”

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door JEFF (@jefftesselaar)

Middenrif

Jeff spreekt honderduit over zijn sport. Hij is open en maakt grapjes. Dat is niet altijd zo geweest. Doordat hij stotterde ging hij in het verleden het liefst interviews uit de weg. “Ik heb zo erg gestotterd dat ik geen twee woorden vloeiend kon uitspreken”, vertelt hij. “Nu gaat het heel goed. Ik heb daar een techniek voor. Dat zijn ademhalingsoefeningen, waardoor ik controle krijg over mijn middenrif. Als ik een stotter voel aankomen, stop ik even met praten en doe ik die oefening. Maar ik heb het steeds minder nodig.”

Op school had hij er veel last van en ook in de sport belemmerde het stotteren hem in zijn prestaties. “Zo erg dat ik niet meer mezelf durfde te zijn op de baan. Ik was gewoon bang om te winnen, want dan krijg je na afloop interviews. Ik zat met angst en beven tijdens wedstrijden: ik zal toch niet winnen, want dan krijg ik na afloop een microfoon onder mijn neus geduwd en dan loop ik helemaal vast.”

In 2023 besloot hij er iets tegen te doen. Hij deed een cursus bij het Del Ferro Instituut in Amsterdam om van zijn stotterprobleem af te komen. Dat wierp zijn vruchten af. “Een jaar later deed ik bij het EK in Rome een interview bij de NOS en na afloop werd ik geprezen omdat men het zo’n goed interview vond. Ik zei: je moest eens weten: als ik dit gedaan had voor die cursus, dan had ik geen woord kunnen uitbrengen.”

Jeff merkt iedere dag hoeveel baat hij heeft gehad bij de cursus. Hij aarzelde dan ook niet toen hij gevraagd werd om ambassadeur te worden van het Del Ferro Instituut. “Ik wil voor anderen een inspiratie zijn. Ik laat zien dat je ervan af kunt komen.”

“Een stotterprobleem is heel erg. Mensen die het niet kennen, denken dat je alleen af en toe vastloopt op woorden. Maar dat is het topje van de ijsberg. Daaronder schuilt een enorme onzekerheid en daar pas je je persoonlijkheid en je gedrag op aan: je spreekt mensen niet aan, je gaat bepaalde woorden uit de weg, je vermijdt interviews. Op school niet die leuke dame aanspreken, omdat je bang bent om vast te lopen. Terwijl je dat diep van binnen misschien wel zou willen.”

Plafond

Nu hij niet meer belemmerd wordt door zijn stotterprobleem, kan Jeff zich helemaal richten op de sport. Sinds 2024 traint hij fulltime op Papendal. Sindsdien heeft hij grote stappen gemaakt. Hij werd in 2024 twaalfde op de EK in Rome en komend weekend mag hij het gaan laten zien op de WK indoor in Polen.

Bij de vrouwen doen de Nederlandse meerkampers op grote toernooien al jaren mee om de podiumplaatsen. Bij de mannen laat de eerste medaille nog op zich wachten. “Dat is een kwestie van tijd”, zegt Jeff zelfverzekerd. “En daarmee bedoel ik niet eens per sé mijzelf. Maar er komt een generatie aan…  Dan is het niet meer de vraag of je de limiet haalt voor een groot toernooi, maar of je bij de beste drie Nederlanders hoort om uitgezonden te worden. We hebben zes of zeven jongens, daar reken ik mezelf dan ook toe, die vrij jong zijn en die hun plafond nog niet hebben bereikt. Daar kunnen we in de toekomst nog veel van verwachten.”