Niels de Langen: ‘Het was een wild traject’

Nauwelijks blessures. Geen angst voor snelheid. Twijfel voor een wedstrijd? Neuh. Als meest succesvolle TeamNL-paralympiër van Beijing leek niets para-alpineskiër Niels de Langen (27) te raken. Tot dat wél gebeurde.

Het is zoeken naar een vrij moment in zijn agenda, maar Niels wil wel tijd maken om te vertellen over zijn veelbewogen seizoen. Naast zijn trainingen staat de week bol van mediaoptredens, nationaal en internationaal.  “Normaal is het vier jaar lang relatief rustig met media-aandacht en dan, vijf weken voor de Spelen, zit alles ineens op elkaar. Maar ik doe het met liefde.”  

Protheses

De zitskiër uit Bergschenhoek maakt zich op voor zijn derde Spelen. Op de vorige Paralympische Spelen in Beijing was hij de meest succesvolle TeamNL-paralympiër, met brons op de supercombinatie en zilver op de slalom.

De basis voor die successen werd al vroeg gelegd. Op achtjarige leeftijd kwam hij al met een zitski de berg af, tijdens wintersportvakanties met zijn ouders. Door meningokokkensepsis was hij vlak voor zijn eerste verjaardag zijn rechterbeen verloren, en een zitski was voor hem dan ook vanzelfsprekende keuze. Later, als tiener, werd ook zijn zwaar beschadigde linkerbeen geamputeerd, waardoor lopen met protheses hem meer vrijheid gaf. Tegen die tijd was al lang duidelijk dat hij over uitzonderlijk skitalent beschikte.

Kapot

Angst speelde bij de hoge snelheden in internationale races zelden een rol. Blessures zag hij vooral bij anderen. Tot begin van vorig seizoen. Tijdens de warming-up van de allereerste wedstrijd ging het mis. “Ik maakte wat meer vaart om dat gevoel van snelheid te krijgen, kwam verkeerd neer en viel voorover. Schouder uit de kom. Een freak accident. Honderd procent mijn eigen fout.”

“In vijftien jaar ben ik vaak gevallen, maar ik was ervan overtuigd dat er heel wat voor nodig was om mij kapot te krijgen. Maar nu was dat dus wel het geval.”

Hij lag er in december en januari uit en kon nauwelijks trainen. Toch stond hij in februari vorig jaar alweer aan de start van het WK. Zonder echte voorbereiding. “Twee trainingsdagen, meer was het niet. Dan ben je vooral bezig met voelen hoe je schouder reageert, in plaats van met racen. Ik wist dat iedereen al op een rijdende trein zat, terwijl ik er nog op moest springen.”

Twijfel

De eerste wedstrijd viel niet bepaald mee, vertelt hij. “Ik werd zevende op een van mijn favoriete onderdelen, de reuzenslalom. Bijna tien seconden achter de snelste. Normaal doe ik mee in de top. Dat was niet wat ik verwacht had.”

Twijfel, iets wat jarenlang nauwelijks een rol speelde, diende zich aan. “Ik miste wedstrijdritme en vroeg me af of ik mijn vorm wel zou terugvinden.”

Hij belde met zijn vrouw. “Ik merkte dat ik dat nodig had. Ze zei: ik weet dat je het kan. Doe gewoon waar je goed in bent. Dat hielp. Soms moet je het even van iemand anders horen.”

Achtbaan van emoties

Een dag later stond de volgende wedstrijd al op het programma. Hoewel de twijfel nog niet helemaal weg was, merkte hij dat zijn lijf het skiën niet verleerd was. “Ik heb zoveel getraind op de slalom, het ging op een soort automatisme. Ondanks de getapete schouder voelde die run bijna weer zoals normaal.”

Hij won brons, en plaatste zich op dat onderdeel direct voor de Paralympische Spelen. “Dat was echt een achtbaan van emoties. In één keer was het ticket binnen.”

Doorbraak

Toch was niet alle onzekerheid verdwenen. Er speelde nog iets anders. Twee jaar eerder had hij voor het eerst na de eerste run de snelste tijd neergezet. “Ik had toen een grote voorsprong op de rest. En toch maakte ik het in de tweede run niet af. Met zo’n marge had dat niet mogen gebeuren. Het was mentaal. Ik legde mezelf zóveel druk op dat ik krampachtig ging skiën.”

Hij ging ermee aan de slag, samen met een sportpsycholoog. “Ik moest leren dat een tweede run niet anders is dan een eerste. Ze zijn allebei even belangrijk. Ik maakte de tweede groter in mijn hoofd dan nodig was.”

Het was geen makkelijk proces. “Ik ben mezelf daar echt tegengekomen. Het was iets nieuws, dat is altijd eng. Ik was nog nooit eerste geweest. Met die spanning moest ik leren omgaan.”

Langzaam kwam het vertrouwen terug. “In de laatste race van vorig seizoen merkte ik dat ik die tweede run weer kon skiën zoals de eerste. Dat was een doorbraak.”

Wild traject

In december volgde zijn eerste wereldbekerzege en kwalificatie op alle skidisciplines voor de Spelen. “Dat nam de laatste twijfel weg. Bevestiging is altijd fijn. Ik wist ergens wel dat het een kwestie van tijd was, maar het is mooi als die tijd ook echt komt.”

Hoe hij terugkijkt op het afgelopen twee jaar? Hij lacht. “Het was een wild traject.”

De spanning voor de Paralympische Spelen van Milaan Cortina voelt hij nog niet. “Ik weet wat ik kan. Ik weet nu hoe het is om bovenaan te staan na een eerste run.” En na alles wat hij het afgelopen jaar meemaakte, klinkt dat steviger dan ooit.