Marieke Keijser is terug in de boot: “Ik ben nu aardiger voor mezelf”

Vijfentwintig jaar was roeister Marieke Keijser. Ze was uiterst succesvol en had nog altijd een hele carrière voor zich. Maar ze had het helemaal gehad met de topsport en dus borg ze de riemen op. Nu, ruim drie jaar later, is ze terug.

“Ik was er zo klaar mee.” Een half jaar na de Olympische Spelen in Tokio hakte Marieke Keijser de knoop door en stopte ze met roeien. “Ik had gehoopt dat door wat tijd en afstand te nemen het plezier weer terug zou komen, maar dat gebeurde niet.”

Onbevangen

Het contrast met het gevoel dat de sport haar gaf in haar juniorentijd, kon niet groter zijn. “Roeien was mijn leven”, zegt de Rotterdamse daarover. “Ik was heel onbevangen met roeien bezig. Ik wil niet zeggen dat het me overkwam, want ik trainde er superhard voor, maar ik vond het ook gewoon superleuk. Ik was de hele dag met mijn vriendinnetjes op het water. Ik kon er geen genoeg van krijgen.”

Met het plezier kwamen ook de prestaties. Ze werd wereldkampioen bij de junioren en tweemaal wereldkampioen onder 23. In 2017 werd ze toegevoegd aan de nationale A-selectie. Ze belandde in de lichte dubbeltwee met Ilse Paulis, op dat moment olympisch kampioen in die klasse.

Het was een topcombinatie, maar wel één waarvoor de lat heel hoog werd gelegd. Zowel door de buitenwacht als door henzelf. “Als je eenmaal olympisch- of wereldkampioen bent geworden, dan is al het andere niet goed genoeg meer”, aldus Marieke. “Waar andere ploegen op een WK zilver of brons wonnen, verloren wij altijd goud.”

Zo ging het onbevangene er snel uit. “Dan gaat het ineens ook over geld en over A-statussen. In het begin vond ik het wel vet om betaald te krijgen voor je sport. Je beleeft je droom, maakt reizen, komt op mooie plekken. Maar op een gegeven moment loopt het je voorbij en werd het: ‘Ik moet weer’.”

Gewicht

Daar kwam nog bij dat Marieke constant haar gewicht in de gaten moest houden. Want vrouwen die in een lichte klasse roeien, mogen niet meer wegen dan 57 kilogram. “Goede lichte roeiers zijn altijd net iets te groot en te sterk”, weet Marieke. “Dus ik moest altijd op mijn eten letten. Die druk zat er altijd op. Zelfs in de vakantie wilde ik niet te veel aankomen, want dat moest er daarna allemaal weer af. Dat is echt superzwaar.”

“Je hebt gewoon een wedstrijd voor de wedstrijd: je wil zo goed en zo sterk mogelijk zijn, maar je mag niet te zwaar zijn. Ik had soms trainingen om af te vallen, maar niet omdat ik er per se beter van werd.”

Inmiddels zijn de lichte klassen bij het roeien afgeschaft. “Ik denk dat dat een goede zaak is. Die wereld is zo heftig, met dat zweten om gewicht te verliezen, zoutloos en vezelloos eten. Als je mensen die me toen kenden ernaar vraagt, zullen ze zeggen dat ik nu veel gezelliger ben. Omdat ik continu chagrijnig was omdat ik honger had.”

Vlag halfstok

Tokio 2020 was het grote doel voor de lichte dubbeltwee. “Het laatste jaar voordat de Spelen gepland waren, was voor mij al heel pittig”, vertelt Marieke. “Ik hunkerde ernaar om na de Olympische Spelen weer meer vrijheid te hebben en dat de druk even van de ketel was. Mijn plezier haalde ik vooral uit het omgaan met mijn team. Maar toen kwam covid en werden de Spelen een jaar uitgesteld. Moest ik nog een jaar langer door. Ook zag ik mijn teamgenoten minder. Toen is de aftakeling ingezet.”

Die laatste opmerking maakt ze met een lach, maar feit is dat ze het plezier in de sport kwijtraakte. “Het kostte me te veel. De pret-prijsverhouding was niet meer oké.”

In de Japanse hoofdstad veroverden Ilse en Marieke de bronzen medaille. Doordat Marieke een misslag had in de laatste meters, liepen ze de hoofdprijs mis. “Dat kwam er ook nog bovenop”, blikt ze terug. “Ik ben niet heel erg resultaatgericht, maar het was wel heel gek. Het gebeurt je bijna nooit dat je een snoek slaat, en dan ook nog in de finale terwijl je op goud ligt. Dat kon er ook nog wel bij.”

“Voor mij was het denk ik minder moeilijk dan voor anderen. Sommige mensen reageerden alsof ik overleden was. Ik dacht: ‘Hallo, dit zijn mijn eerste Spelen en ik haal een bronzen medaille. De vlag hoeft niet halfstok’. Het is echt zo jammer dat de prestatie op zo’n Spelen zo zwaar weegt. Het kan je hele carrière maken of breken.”

De hele olympische ervaring liep voor Marieke uit op een anticlimax. “Mijn tante, Femke Boelen, had meegedaan aan de Spelen in Atlanta, in 1996. Als kind zag ik haar olympische tas en dat vond ik echt cool. En toen stond ik daar op de Spelen: zonder publiek, mijn coaches zaten in quarantaine, er was geen TeamNL Huis, mijn familie was er niet eens. Alles wat ik me ervan had voorgesteld was er niet. Dat was zo’n teleurstelling. Ik dacht: heb ik hier nou zo lang voor afgezien? Het was niet de leukste week van mijn leven.”

Lee Towers

Nadat ze was gestopt met roeien, richtte ze zich op haar studie Health Policy Management en werd ze assistent-coach van de nationale juniorenploeg. Daarnaast zocht ze nieuwe sportieve uitdagingen. Zo liep ze in 2024 de marathon van Rotterdam (“De laatste met Lee Towers.”).

Ook maakte ze een uitstapje naar het coastal- of beach-roeien, een nieuwe vorm van roeien waarbij de boten een parcours met keerpunten afleggen op de open zee. Voor Marieke voelde dat als vroeger: “Onbevangen, zonder druk. Ik ontdekte weer de leuke kanten van het roeien. Dat had ik ook met het coachen van de junioren: daar zit zoveel plezier in. De balans was weer dat het leuk kon zijn in plaats van allemaal shit.”

Tijdens de Olympische Spelen van Parijs schreef ze haar afstudeerscriptie. Ze was inmiddels 27 en stond voor de keuze: “Kies ik voor een leven op kantoor, of ga ik het nog een keer proberen? Nou, die keuze was snel gemaakt. Ik wilde niet dat ik later zou denken: had ik maar … Dat je zo’n verbitterde, gestopte roeister wordt, die geen vrede heeft met hoe het is afgelopen.”

Ferrari

De KNRB organiseert jaarlijks selectiewedstrijden om de boten samen te stellen voor grote internationale toernooien, zoals de wereldbeker, EK's en WK’s. “Vorig jaar zat ik er al tegenaan te hikken”, vertelt Marieke. “Maar ik kreeg bloedarmoede, waardoor ik de selectie niet haalde. Bepaalde spieren waren drie jaar niet gebruikt. Ik kwam op alles te kort: fitheid, kracht, coördinatie. Dat heeft tijd nodig om op te bouwen. De Ferrari-motor zat nog in een Fiat Panda, zo omschrijf ik het wel eens. Het motiveerde me wel om door te zetten. Als ik nou in topvorm was geweest en het niet had gehaald, dan had ik er vrede mee gehad. Maar er waren nog zoveel verbeterpunten.”

Afgelopen winter lukte het alsnog. Marieke heeft voor de WK in Amsterdam een plek bemachtigd in de dubbelvier. Zit er nu een andere Marieke in de boot? “In de kern ben ik wel hetzelfde”, is haar inschatting. “Mijn competitiviteit en mijn doorzettingsvermogen heb ik nog steeds. Maar ik ben natuurlijk wel een stuk volwassener geworden.”

“Ik heb een helikopterview gehad toen ik niet meer in de selectie zat en dat maakt het toch luchtiger. De last op mijn schouders is niet meer zo zwaar. Ik heb een kans gekregen om het nog een keer te doen. Daardoor kan ik het makkelijker af en toe loslaten. Ik denk dat ik aardiger ben voor mezelf. Ik doe het nu echt omdat ik het leuk vind.”

Om er lachend aan toe te voegen: “Maar ik kan nog steeds niet tegen mijn verlies hoor.”