Elvis Afrifa: “Die killer zit wel in mij…”

“Als ik goed in mijn vel zit, dan presteer ik beter,” zegt Elvis Afrifa. Het echt goede gevoel vond de Amsterdamse sprinter pas een paar jaar geleden, nadat hij vanwege een zware blessure even afstand moest nemen van de sport. Sindsdien liegen ook zijn prestaties er niet om.

Sterk, gedreven, hard werken. Het zijn enkele eigenschappen die je aan sprinter Elvis Afrifa kunt toeschrijven. Maar bovenal wil hij plezier hebben in wat hij doet. Dat plezier vindt hij vooral in de omgang met anderen. Dat geeft hem energie. 

Die sociale kant had hij als kind al. Als tienjarig voetballertje kon hij bij SV Diemen in een hoger team gaan spelen. “Maar ik kwam huilend terug,” vertelt hij. “Ik wilde het liefst met mijn vrienden voetballen.”

Rondjes rennen

Elvis, vernoemd naar een vriend van zijn vader, groeide op in de schaduw van de Johan Cruijff Arena. “Daar keek ik op uit. Ik ging bij trainingen van Ajax kijken. Ik kende elke Ajacied.”

Hij droomde ervan om ooit voor 50.000 man in het rood-wit te spelen, maar het talent ontbrak. “Ik was vooral snel en kon heel goed naast schieten”, zegt hij lachend.

Toen duidelijk werd dat zijn voetbalcarrière niets zou worden, wilde hij wel eens een andere sport proberen. Vanwege zijn snelheid haalde zijn vriend Sylvester Tanoh hem over om eens een atletiektraining bij te wonen. “Ik wilde eerst niet, maar na een paar keer aandringen heb ik het toch een kans gegeven. Ik dacht dat het alleen maar rondjes rennen was, maar het was veel leuker.”

Pees afgescheurd

Elvis ontwikkelde zich tot één van de beste sprinters van Nederland. In 2024 werd hij nationaal kampioen op de 100 meter. Een jaar later volgde de titel op de 60 meter. Op die laatste afstand had hij ook een tijdje het Nederlands record in handen.

Het zijn recente resultaten, terwijl hij inmiddels toch al 28 is. Je zou hem een laatbloeier kunnen noemen. Maar dat heeft zijn redenen, legt hij uit. “Ik heb natuurlijk eerst lang gevoetbald. Ik was al een jaar of achttien toen ik met atletiek begon. Daarna kreeg ik ook een aantal blessures. Zo heb ik aan beide benen aan de binnenkant van mijn hamstring een pees afgescheurd. Dat is geen aanrader, haha.”

Hij kan er nu een grapje over maken, maar het vele blessureleed was mentaal heel zwaar. Elvis vroeg zich af of hij op deze manier nog wel door wilde als atleet. Hij ging het leven naast de sport verkennen: met vrienden naar festivals en met familie op vakantie. “Dingen die een jonge Amsterdammer doet”, vertelt hij. “Ik moest gedwongen even afstand nemen van die oneindige draaikolk van wedstrijd naar wedstrijd. Daardoor heb ik mezelf beter leren kennen. Ik ontwikkelde me als persoon en wist daardoor dat ik nog veel meer kon bereiken in de sport dan ik tot dan toe had gedaan.”

Hij leerde ook zijn lichaam beter begrijpen en werkte aan zijn zwakke punten. “Sinds 2024 heb ik alles meer op een rijtje. Daardoor heb ik die resultaten kunnen bereiken.”

Vriendenteam

Met de 4x100 meter estafetteploeg kwamen er ook internationale successen. Met Taymir Burnet, Xavi Mo-Ajok en Nsikak Ekpo won Elvis zilver op de Europese kampioenschappen atletiek in Rome in 2024. Hetzelfde viertal pakte een bronzen plak op de WK in Tokio in 2025.

Die podiumplaatsen zijn opmerkelijk als je ziet dat de Nederlanders individueel geen finaleplaatsen haalden. “Als je allemaal net iets extra’s uit jezelf kunt halen in zo’n race en dat vier keer doet, dan kun je veel winnen”, verklaart Elvis. “We doen het graag voor elkaar. We oefenen natuurlijk ook veel op de wissels. Daardoor gaan die altijd prima. De som daarvan kan leiden tot goede prestaties.”

Je zou de estafetteploeg kunnen omschrijven als een vriendenteam. Na de WK gingen ze bijvoorbeeld met zijn vieren op vakantie in Japan. Elvis: “Dat is ook het mooie van sport. Dat je, nadat je goed met elkaar hebt gepresteerd, ook samen mooie plekken kan ontdekken en daarvan genieten.”

Urgentie

Als slotloper hield Elvis in de WK-finale wereldtoppers als Noah Lyles en André de Grasse bij, beiden goed voor diverse gouden medailles op WK’s en Olympische Spelen. Want zodra Elvis een estafette loopt, weet hij nog extra reserves aan te boren. “Ik ben van oorsprong een teamsporter”, verklaart hij. “Ik hou van het gevoel dat ik het doe voor het team. Als ik dat stokje krijg als laatste loper, dan wil ik afmaken wat die jongens voor mij hebben opgebouwd. Die energie brengt mij tot de finish.”

De kunst is nu om die paar procent meer energie ook aan te spreken tijdens zijn individuele races. Maar daar wordt aan gewerkt, vertelt Elvis. “Ik heb heel erg de urgentie nodig en die zie ik meer als ik voor anderen moet lopen. Ik wil het niet voor ze verpesten. Die urgentie moet ik ook voor mezelf creëren.”

“Ik hou van winnen, ik wil presteren”, benadrukt hij, “maar het gaat om net dat kleine beetje extra wat je kunt geven. Het zit niet in mijn aard als ik de baan op ga, om te denken: ‘Ik ga ze allemaal afmaken’. Ik heb met mijn coach en een sportpsycholoog veel gesproken over wat het voor mij betekent om hard te lopen. En dat ik meer voor mezelf moet gaan. Nu is het aan mij om dat te laten zien. Die killer zit wel in mij, maar het kost nog wat extra energie om die eruit te krijgen.”